บทที่ 83 ขอโทษทีนะ แม้แต่ชายเสื้อนายก็ยังคว้าไม่ถึงหรอก!

ในที่สุดก็เหลือแค่เผยเกอคนเดียว

เขาจะเขียนบทลงโทษแบบไหนกันแน่นะ

เผยเกอคลี่แผ่นกระดาษออก

“—เลียนแบบสีหน้าท่าทางของแขกรับเชิญคนหนึ่ง ต้องมีคนยกมือผ่านเกินห้าคนขึ้นไปถึงจะรอด”

“พี่เผยใจดีจัง”

“อืมๆ ดูมาตั้งเยอะ มีอันนี้นี่แหละที่ปกติสุด”

“แถมเลียนแบบคนกันเองก็น่าสนุกดีออก”

บรรดาแขกรับเชิญหญิงต่างพากันเทใจให้เผยเกอเป็นแถว

ในบ้านหลังนี้มีแต่คนพิลึก ยิ่งรู้จักก็ยิ่งน่ากลัว

ยังคงเป็นคนคนนี้ที่ดีที่สุด

นอกจากบทลงโทษที่บรรดาแขกรับเชิญเขียนแล้ว ทีมงานหญิงของรายการยังคัดเลือกบทลงโทษที่ได้รับคะแนนโหวตสูงสุดในห้องไลฟ์อีกสิบกว่าข้อใส่เพิ่มลงไปในกล่องกระดาษด้วย

“เอาละ เกมจับเต่าเริ่มได้!”

จินเฉิงซีคัดเลือกทีมงานที่หัวไวและคล่องแคล่วที่สุดคนหนึ่งมาทำหน้าที่เป็นคนเล่าเรื่อง

“ฉันชื่อเสี่ยวอิ๋งค่ะ อาจารย์ทุกท่าน เตรียมตัวให้พร้อมนะคะ ฉันจะเริ่มเล่าเรื่องแล้วนะ”

แขกรับเชิญทั้งแปดคนยืนตามตำแหน่งเดิม นิ้วชี้แตะประสานกันไว้

ทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด พลางท่องซ้ำๆ ในใจว่า มือซ้ายปล่อย มือขวาจับ

“ในสวนสัตว์เมืองเอช มีสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยอยู่มากมาย ทั้งช้าง สิงโต เสือ ลิง…”

ตอนเริ่มต้น จังหวะยังไม่เร็วนัก

“และในสระน้ำ ก็ยังมีเต่าอยู่อีกหลายตัว”

ขวับ!

ทุกคนต่างขยับตัวพร้อมกันในพริบตา

เผยเกอลงมือรวดเร็วอย่างยิ่ง ชั่วพริบตาไม่เพียงแต่คว้ามือของเป้ยเสี่ยวฉีไว้ได้ แต่ยังชักมือซ้ายของตัวเองกลับ ทำให้เซี่ยเฟยหยางที่กะจะคว้ามือเขาต้องคว้าน้ำเหลว

ชิ!

เซี่ยเฟยหยางเสียดายอยู่ลึกๆ

หมอนี่ประสาทสัมผัสไวชะมัด

“ง่า! มีฉันโดนจับคนเดียวเหรอเนี่ย” เป้ยเสี่ยวฉีกวาดสายตามองรอบหนึ่ง พบว่าคนอื่นไม่มีใครโดนคว้ามือเลยสักคน

เรื่องเล่าดำเนินไปอย่างเชื่องช้า เพื่อให้ทุกคนมีเวลาตอบสนองเต็มที่

ด้วยความคล่องแคล่วของเธอ เดิมทีควรจะได้เปรียบในเกมนี้แท้ๆ

แต่คนที่ยืนข้างเธอมันคือราชาจอเงินเผยไงล่ะ!

ยอดฝีมือระดับที่ใช้เข็มเย็บผ้าสามเล่มจัดการต่อหัวเสือสามตัวพร้อมกันได้ คนที่ไม่อาจใช้ตรรกะมนุษย์ทั่วไปมาประเมินได้เลยสักนิด!

แล้วเธอจะหนีพ้นได้ยังไงกันเล่า!!

“Σ(っ °Д °;)っ”

พอเป้ยเสี่ยวฉีรู้ตัวตอนนี้มันก็สายไปเสียแล้ว

คิดจะเปลี่ยนตำแหน่งยืนก็ไม่ทันแล้วด้วย

“ฮ่าๆ เสี่ยวฉี มาโดนทำโทษซะดีๆ!”

ฟู่เซียงเสวี่ยแทบจะอดใจรอดูเรื่องสนุกไม่ไหว

“ฮึบ! ฟู่—”

เป้ยเสี่ยวฉีสูดหายใจเข้าลึกๆ แถมยังตบหน้าตัวเองเบาๆ

พยายามเปลี่ยนมุมมองเพื่อปลอบใจตัวเอง

“เป้ยเสี่ยวฉี? เธอจำเป้าหมายที่มาออกรายการไม่ได้แล้วเหรอ! โดนทำโทษก็โดนไปสิ ได้แอร์ไทม์เพิ่มขึ้นก็ไม่ใช่เรื่องแย่นี่นา! ดึงสติไว้! โชว์ให้ทุกคนเห็นไปเลย! เธอเจ๋งที่สุดอยู่แล้ว ฮึ่ม!!”

ในฐานะนางเอกของนิยายต้นฉบับ สาวน้อยจิตใจแกร่งอย่างเธอ จะไปกลัวบทลงโทษแค่นี้ได้ยังไงกัน!

เป้ยเสี่ยวฉีรวบรวมความกล้าเดินออกไป

ในหัวยังแอบคิดว่า ไม่ว่าจะเป็นชาเลนจ์สบตาสามนาทีให้ใจเต้น หรือชาเลนจ์จี้เอวห้ามหัวเราะ เธอก็ไม่หวั่นทั้งนั้น

ถ้าได้เต้นแท็ปแดนซ์ หรือเลียนแบบแขกรับเชิญคนอื่น นั่นก็ถือเป็นโอกาสดีในการโชว์ความสามารถด้วยซ้ำ

ทว่าน้องเสี่ยวฉีประเดิมศึกแรกก็ดวงกุดเสียแล้ว เธอสุ่มหยิบขึ้นมาใบหนึ่ง แล้วก็จับได้…

“กินกุยช่ายทั้งวันของอาจารย์ฉิน”

เป้ยเสี่ยวฉีทำหน้าตายด้าน หึๆ จ้ะ~

“พรืด!”

ทุกคนพยายามกลั้นขำกันสุดชีวิต

น้องเสี่ยวฉีน่าสงสารเกินไปแล้วมั้ง~

ตอนนั้นพวกเขายังแอบคิดอยู่เลยว่าใครจะซวยจับได้อันนี้

นึกไม่ถึงว่าผู้โชคดีคนนั้นจะเปิดตัวตั้งแต่รอบแรกเลย

บทลงโทษที่ถูกจับได้แล้วจะถูกคัดทิ้งไป มีคนรับเคราะห์แทนแล้ว คนอื่นก็รอดพ้นจากข้อนี้

ดังนั้นจึงพอเข้าใจได้ถึงอารมณ์สะใจบนความทุกข์ของคนอื่นแบบนี้~

การเล่าเรื่องดำเนินต่อไป

“วันหนึ่ง ช้างเดินไปเจอสิงโต แล้วบอกว่าเมื่อสองวันก่อนมันเห็นเรื่องน่าสนุกเข้าเรื่องหนึ่ง กระต่ายตัวหนึ่งกับเต่าตัวหนึ่ง…”

แขกรับเชิญทุกคนขยับตัวพร้อมกันอีกครั้ง

เซี่ยเฟยหยางแอบดวลอยู่ในใจ คอยคิดว่าครั้งนี้จะต้องจับมือของราชาจอเงินเผยให้ได้

กระทั่งตอนที่ได้ยินคำว่า ‘เต่า’ เขาก็ชิงออกตัวก่อนด้วยซ้ำ แต่กลับยังไม่เฉียดแม้แต่เศษชายเสื้อของราชาจอเงินเผยเลยสักนิด

“เฮ้ยๆ ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย! ปฏิกิริยาไวเกินไปแล้วมั้ง เขาไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ แต่กลับหลบการเคลื่อนไหวของฉันได้อย่างแม่นยำขนาดนี้เนี่ยนะ!”

เซี่ยเฟยหยางตระหนกในใจ

ความอยากเอาชนะยิ่งถูกจุดประกายขึ้นมา

วันนี้ยังไงเขาก็ต้องคว้าตัวหมอนี่ให้ได้!

สายตาของเผยเกอยังคงหยุดอยู่ที่เป้ยเสี่ยวฉี

เขาคว้ามือของน้องเสี่ยวฉีได้อีกแล้ว

เป้ยเสี่ยวฉีทำหน้าน่าสงสาร น้ำตาคลอเบ้า

ครั้งนี้เธอตอบสนองเร็วพอแล้ว แต่ก็ยังเปลี่ยนผลลัพธ์ไม่ได้อยู่ดี

เธอตระหนักถึงความจริงอันโหดร้ายแล้ว

และคราวนี้นอกจากเธอแล้ว ฉินอวี้ก็พลาดเช่นกัน

ฉินอวี้รู้สึกกระสับกระส่ายอย่างยิ่ง

ส่วนเป้ยเสี่ยวฉีคิดว่าตัวเองคงไม่ดวงซวยซ้ำซ้อนขนาดนั้นหรอก

เอาอีกรอบสิ!

เธอควานหาอยู่ในกล่องกระดาษอยู่นาน ในที่สุดก็เลือกมาใบหนึ่ง

ทีมงานเปิดออกอ่าน “เอ่อ…ดม ดมเท้าค่ะ”

“!!!”

เหมือนฟ้าผ่าลงกลางกบาล!!

เป้ยเสี่ยวฉีทรุดลงไปกองกับพื้นทันที สีหน้าสิ้นหวังขั้นสุด

เผยเกอเองก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจไม่แพ้กัน

น้องเสี่ยวฉีเป็นนางเอกไม่ใช่เหรอ

จากพวกนิยายรักน้ำเน่าพิลึกพิลั่นที่จวินซีเคยป้ายยาให้เขาอ่าน ในช่วงเวลาแบบนี้ นางเอกควรจะจับได้บทลงโทษอย่างการแสดงความสามารถพิเศษ หรือไม่ก็พวกชาเลนจ์วัดใจอะไรทำนองนั้นสิ

พอนึกถึงลูกศิษย์คนโตอย่างจวินซี แววตาของเผยเกอก็หม่นแสงลงไปชั่วขณะ

ยัยเด็กแสบที่เมื่อก่อนคอยเกาะติดเขาตลอด แถมยังชอบเอาของประหลาดๆ มาป้ายยาเขาคนนั้น ตอนนี้ถึงเวลาที่ไม่จำเป็นต้องมีอาจารย์แล้วสินะ—

“ฉันไม่อยากดมเท้านี่นา—เปลี่ยนเป็นบทลงโทษอื่นไม่ได้เหรอคะ—” เป้ยเสี่ยวฉีโอดครวญ ยังไงก็ไม่ยอมทำเด็ดขาด

ตอนนี้หมี่เหลียนเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาจริงๆ แล้ว

เดิมทีเธอแค่เขียนเล่นๆ สนองความอยากแกล้งเฉยๆ

แต่พอต้องทำจริงขึ้นมา มันก็น่าอึดอัดใจพิลึก

“แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้งครับ มีความเห็นอะไรก็ควรจะทักท้วงตั้งแต่แรก ตกลงจะเล่นแล้วก็อย่ามางอแงสิครับ!” หยวนเซียวอดไม่ได้ที่จะเหน็บแนม

ขอโทษทีเถอะ เขาไม่ใช่เซี่ยเฟยหยาง ไม่มีความคิดเรื่องถนอมบุปผาอะไรทั้งนั้น

และตอนนี้ก็ไม่อยากปั่นคู่จิ้นกับใครด้วย

ไม่สนใจทั้งผู้หญิงและผู้ชายนั่นแหละ

เป้ยเสี่ยวฉีถูกหยวนเซียวตอกกลับเข้าให้ หน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

แต่สาวน้อยคนนี้ก็ไม่ธรรมดา เธอปัดมือแล้วลุกขึ้นยืน

ชี้นิ้วไปที่หยวนเซียว “เมื่อกี้ถือว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกัน ก็แค่ดมเท้าไม่ใช่เหรอ นายถอดรองเท้าออกมาสิ ฉันจะดมของนายนี่แหละ!”

เท่มาก!

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างพากันปรบมือให้หญิงสาวคนนี้

ถ้าเธอเล่นแล้วรับไม่ได้จริงๆ เอาแต่โวยวายจะเบี้ยว คนกลุ่มหนึ่งอาจจะเข้าใจได้ แต่อีกกลุ่มก็คงไม่พ้นต้องแซะเธอแน่ๆ

การโต้กลับหยวนเซียวแบบนี้ กลับทำให้ผู้คนได้เห็นถึงความใจเด็ดของเธอแทน

แต่หยวนเซียวไม่ยอมรับมุกด้วย

เขายิ่งพูดไม่ออกกับเป้ยเสี่ยวฉีเข้าไปใหญ่

“ผมไม่เอาด้วยหรอก! คุณไปเลือกผู้หญิงสักคนเถอะ”

เขาแค่ต้องการให้เป้ยเสี่ยวฉีเคารพกฎ ไม่ได้คิดจะแกล้งเธอสักหน่อย

เมื่อกี้เขาเพิ่งจะเหน็บเธอไป ถ้าเกิดตอนนี้ดันถอดรองเท้าให้เธอดมขึ้นมา ในสายตาทุกคนมันคงดูเหมือนเขาจงใจกลั่นแกล้งชัดๆ

นั่นมันจะดูเกินเบอร์ไปมาก! แล้วเผลอๆ อาจจะโดนรุมจวกเอาได้

หยวนเซียวไม่ได้โง่ขนาดนั้น

และไม่มีทางยอมส่งเสริมให้เป้ยเสี่ยวฉีได้โชว์ลูกฮึดหรอก

ก็นั่นแหละนะ คนในวงการนี้ ก่อนจะทำอะไร มักจะคิดหน้าคิดหลังสารพัด

ไม่มีใครยอมให้อีกฝ่ายได้เปรียบไปมากกว่ากันแม้แต่น้อย