บทที่ 112 ชุบชีวิตคนตาย ตระกูลเฉิงนอนรอรับชัยชนะ

"ในนั้นมันคือตัวอะไรกันแน่?" ไม่แปลกที่เฉิงหนานจะสงสัย เพราะสีหน้าของหยวนเอ้อร์เมื่อครู่มันรังเกียจเดียดฉันท์ชัดเจนขนาดนั้น

ซางหว่านซิงปรายตามองเขา "เดี๋ยวก็รู้"

เธอสั่งให้คนเลื่อนรถเข็นไปในตำแหน่งที่ชาวบ้านมุงดูได้ถนัดขึ้น กลิ่นเน่าเหม็นโชยเข้าปะทะจมูกจนทุกคนที่ยืนดูพากันขย้อนออกมาทันที แต่ซางหว่านซิงกลับมีท่าทีนิ่งเฉยตั้งแต่ต้นจนจบ