บทที่ 129 ซืออวี้ไป๋ เธอยังเด็ก แถมยังสวยขนาดนี้

ไม่มีใครสนใจเขาเลย

เจ้างูเหลือมขาวยักษ์ใช้ปลายหางตวัดตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กไว้ แล้วเลื้อยลงมาจากต้นไม้ประดับ มันรีบตรงเข้ามาคลอเคลีย เอาหัวกลมโตถูไถซางหว่านซิงอย่างออดอ้อน

เจ้าซาลาเปาน้อยไม่ยอมลดละ เขาดึงชายเสื้อเธอเบาๆ รบเร้าให้ไปดูแปลงผักที่ตัวเองช่วยรดน้ำมากับมือ ก่อนจะเงยหน้าเล็กๆ ที่ตากแดดจนแก้มแดงระเรื่อขึ้นมองเธอ ทำท่าทางเป็นเด็กดีที่รอรับคำชมอย่างเต็มที่