บทที่ 142 ซางหว่านซิง ไม่พอใจก็แค่ใส่กันให้ยับ

เยี่ยซีอึ้งไปครู่หนึ่งกว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ “คุณไม่คิดว่าพูดกับฉันแบบนี้มันโหดร้ายไปหน่อยเหรอคะ?” เธอจ้องมองใบหน้าของซืออวี้ไป๋ น้ำตาร่วงพรูออกมาดูน่าสงสารจับใจ ทว่าชายตรงหน้ากลับนิ่งเฉยราวกับก้อนน้ำแข็ง

“พรุ่งนี้เช้า ผมจะให้คนไปส่งคุณออกจากเกาะ” สิ้นคำขาดนั้น เขาก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอต่อรองอีก

เยี่ยซีเบือนหน้าหนี “ถ้าพี่สาวกับพี่เขยยังอยู่ พวกเขาไม่มีวันปล่อยให้คุณทำกับฉันแบบนี้แน่!” เธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา “คุณจะต้องเสียใจภายหลัง!”