บทที่ 210 ซางหว่านซิง ฉันนี่แหละคือตระกูลดัง

"งั้นคราวนี้… คงต้องปล่อยให้ไปแบบไม่ได้กลับมาล่ะนะ"

น้ำเสียงเธอเจือความ "เสียดาย" แต่แววตาอาบไปด้วยสีเลือด

พันเอกเหล่ย: “…”