บทที่ 217 เสี่ยวซี ก่อนที่ท่านผู้ทรงเกียรติทั้งห้าจะพ้นจากตำแหน่ง พวกเขาได้กำชับไว้เป็นพิเศษว่า…

"แม่เธอไม่ได้สอนเหรอว่ามารยาทน่ะมีไว้ใช้บ้าง ไม่ใช่เที่ยวไปขัดจังหวะคนอื่นกินข้าวแบบนี้?"

ซางหว่านซิงเอ่ยช้าๆ บรรยากาศรอบตัวที่เย็นเยียบอยู่แล้วยิ่งกดดันหนักดั่งเมฆดำปกคลุมเมือง ดวงตาคู่เรียบนิ่งดั่งบึงน้ำลึกจดจ้องไปยังใบหน้าของอวี๋หว่านเอ๋อร์ ทำเอาอีกฝ่ายรู้สึกขนลุกซู่เหมือนมีเข็มทิ่มแทงไปตามสันหลัง

เธอหยิบชามซุปขึ้นมา ท่ามกลางสายตาของผู้คนรอบข้าง ซางหว่านซิงก็เทมันลงบนถาดอาหารตรงหน้าอวี๋หว่านเอ๋อร์ทันที