บทที่ 233 ท่านเฉิง ช่างสิ้นเปลืองของล้ำค่าจริงๆ!!

“แผลของคุณเยี่ยซีนี่หายไวดีนะคะ”

ประโยคสั้นๆ เพียงคำเดียว ทำให้ใบหน้าของเยี่ยซีแข็งค้าง สีหน้าเธอแย่ลงทันที!

ความทรงจำสุดท้ายในวันที่เธอถูกไล่ออกจากเกาะซาอวี่ สิ้นสุดลงแค่ตอนที่เธอเผลอผลักเสี่ยวอวี๋ตกบันไดแล้วชางหวั่นซิงพุ่งตัวเข้ามาช่วย ส่วนหลังจากนั้นว่าทำไมตัวเองถึงไปโผล่ที่โรงพยาบาลพร้อมบาดแผลเต็มตัว เธอกลับจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว