บทที่ 292 โลกนี้มันบัดซบ วิกผมที่สวมอยู่เลยต้องคอยซ่อมไปเย็บไป

ทำไมถึงมีประตูบานใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มล้มแผ่อยู่ตรงนี้ได้ล่ะ?

แถมยังพังยับเยินไม่มีชิ้นดีอีก?

ผู้อำนวยการโรงเรียนอิงไป่หันไปมองผู้อำนวยการโรงเรียนอาชีวะด้วยสายตาแปลกๆ “โรงเรียนอาชีวะพวกคุณนี่… สภาพความเป็นอยู่ลำบากถึงขนาดต้องรื้อประตูทิ้งเลยเหรอ?”