บทที่ 297 ฉือฮว่า รอยฝ่ามือนี้ตบได้ไม่สวยเลย

ตากลมโตสองคู่จ้องประสานกัน

เจ้าก้อนแป้งสีชมพูแก้มป่องเหมือนลูกแอปเปิลนุ่มนิ่มเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า—

ลูกอมรูปกระต่ายแท่งหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้าซางหว่านซิง