บทที่ 347 ละครฉากสุดท้ายและการมาเยือนของสามนักพรต

ซูหลินชะงัก ทั้งเจ็บทั้งร้อนใจ "ก็เงินประกันที่เราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้น่ะสิ!"

ยัยนี่จะเบี้ยวเหรอ!?

"เราเคยตกลงอะไรกันไว้เหรอ?" ซางหว่านซิงรับเสื้อแจ็กเก็ตจากมือซืออวี้ไป๋มาสวม น้ำเสียงดูไร้เดียงสา ทว่าใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ไร้อารมณ์ในสายตาของซูหลินนั้น กลับดูไม่ต่างจากปีศาจกินคน!