บทที่ 454 ฉีเยี่ยนกลับสู่เมืองหลวง ความซวยมาเยือนถึงคอหอย!

มองส่งทั้งสองคนเดินจากไป ซางหว่านซิงก็ยืนพิงกรอบประตูอย่างเกียจคร้าน พลางยกมือขึ้นเล็กน้อย เจ้าเหยี่ยวอ้วนตัวน้อยบินถลาจากไหล่ของซืออวี้ไป๋ลงมาเกาะบนนิ้วมือเธอ คลอเคลียอย่างออดอ้อน แถมยังไม่ลืมเกร็งหน้าท้องเอาไว้…

เจ้าเหยี่ยวตัวน้อย: หายใจเข้า แขม่วก้น!

"การขุดเรื่องเก่าในอดีตขึ้นมา คนที่นั่งไม่ติดที่สุดก็คือคู่สามีภรรยาฉีเฉากับซูโหรว" ซางหว่านซิงหลุบขนตายาวลงเล็กน้อย ราวกับนึกอะไรขึ้นได้จึงหัวเราะเบาๆ "จะทำยังไงให้การกลับมาของฉีเฉาดูสมเหตุสมผล โดยที่ตัวเองไม่ต้องเสียหน้า?"