บทที่ 457 ที่แท้ ‘ผู้ผูกกระดิ่งก็ต้องเป็นผู้แก้’ มันหมายความอย่างนี้นี่เอง!

"ช่วยด้วย! พ่อทูนหัว! ผมกลัวหมา!! ช่วยด้วยยยยยย!!!"

สองแขนของโจวโหย่วแกว่งรัวจนเห็นเป็นภาพติดตา!

วิ่งหน้าตั้งจนเสียทรงไปหมด!