บทที่ 482 ซางหว่านซิง ฉันมาจากเกาะหลบภัย

ทันทีที่ซางหว่านซิงปรากฏตัวบนจอใหญ่ ภายในหอประชุมก็เงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงเข็มตก ตรงกันข้ามกับนายพลเหมิงที่แอบลอบถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะส่งสายตาปรามเพื่อนร่วมงานข้างกายว่าอย่าเพิ่งตื่นตระหนก ขอแค่นักศึกษาซางออกมาได้ ก็ไม่มีอะไรจะทำให้อุ่นใจไปกว่านี้อีกแล้ว!

ดวงตะวันโผล่พ้นขอบฟ้าทางทิศบูรพา

ทุกคนในหอประชุมต่างกลั้นหายใจ มองเด็กสาวผู้งดงามประณีตนั่งอาบแสงแดดยามเช้าอยู่บนหน้าผาสูงชัน ขณะนี้เธออยู่ ณ จุดสูงสุดของเกาะซูเหม่ยพา แสงตะวันทอประกายฉาบไล้ร่างเธอจนดูนุ่มนวล เครื่องบินรบที่บรรทุกหัวรบระเบิดแรงสูงเหล่านั้นถึงกับบินวนเวียนอยู่เหนือศีรษะเธอพอดิบพอดี