บทที่ 108 นับแต่นี้บรรดาซือจุนทั่วหล้าต่างก็มีใบหน้าเป็นของตัวเองแล้ว~

บทบาทปรมาจารย์โพธินี้ เผยเกอชอบมากจริงๆ

แม้จะปรากฏตัวไม่บ่อย แต่กลับตราตรึงใจ และสายสัมพันธ์ระหว่างศิษย์กับอาจารย์ก็ชวนให้ซาบซึ้งยิ่งนัก

ตอนที่ดูฉากซุนหงอคงกราบอาจารย์ครั้งแรก เผยเกอรู้สึกหลากหลายอารมณ์ปนเป และมักจะนึกถึงอาจารย์ของตัวเองเสมอ