บทที่ 143 ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป แฟนคลับมัมหมีคงหนีหายกันหมดพอดีน้า~

เผยเกอหลับไปคราวนี้อย่างสะลึมสะลือ รู้สึกเมื่อยล้าและปวดร้าวไปทั้งตัว

ราวกับลอยเคว้งคว้างอยู่กลางทะเลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ไม่ว่าจะออกแรงพายไปข้างหน้าเท่าไร ก็พายไปไม่ถึงฝั่งเสียที

แล้วเผยเกอก็ฝันถึงพี่วานรอีกจนได้