บทที่ 247 คนประเภทที่หวั่นไหวกับใครยากจังนะ~

ซูเสี่ยวเหยาไม่ได้เล่นสนุกสุดเหวี่ยงและสะใจเต็มที่ขนาดนี้มานานมากแล้ว

เวลานี้ทั้งสองคนนอนแผ่หราอยู่บนผืนหญ้า แหงนมองท้องฟ้าสีครามกับก้อนเมฆสีขาว ร่างกายราวกับล่องลอยอยู่บนปุยเมฆอย่างไรอย่างนั้น

“พี่โหลว ขอบคุณนะ”