บทที่ 289 ดวงกุดแล้วไง เขาก็อ้อนเป็นนะ!

“ก็ได้ครับ ให้พี่เฟยเป็นคนถามเลย” เผยเกอนั่งหลังตรง ทำท่าทางเรียบร้อยน่ารักหันไปมองลั่วเฟย

“ฮิ้ว——” บรรดาแขกรับเชิญต่างพากันส่งเสียงแซว

“ปกติเรียกผมเสี่ยวเฟยเฟย พอถึงตอนนี้ล่ะมาร้องเรียกพี่เฟยเชียวนะ?” ลั่วเฟยไม่ได้โง่ ฟังปราดเดียวก็จับความต่างของสองคำนี้ได้ทันที