บทที่ 58 หลบหลีกขั้นเทพ จะมากี่คนก็ไม่หวั่น

มีคนตั้งมากมายอยากจับคู่กับตัวเอง เผยเกอก็ชักจะลำบากใจขึ้นมาแล้วสิ

“เป่ายิ้งฉุบ!”

เผยเกอยื่นมือออกกรรไกรไปอย่างกะทันหัน

ส่วนบรรดาแขกรับเชิญที่ยืนล้อมรอบเธออยู่ มีเพียงสองคนที่ยื่นมือออกมาตามสัญชาตญาณ

คนหนึ่งคือเลี่ยวฟาน เธอออกค้อน

อีกคนคือซูเสี่ยวเหยา เธอออกกระดาษ

“ขอโทษด้วยนะเสี่ยวเหยา แล้วก็ทุกคนด้วย เป่ายิ้งฉุบพี่ฟานชนะผม รอบนี้ผมขอคู่กับเธอนะครับ”

“จริงเหรอเนี่ย!” เลี่ยวฟานดีใจจนเนื้อเต้น

คนแย่งกันอยากอยู่ทีมเดียวกับเผยเกอตั้งเยอะแยะ เธอคิดว่าตัวเองคงหมดหวังและไม่มีใครเลือกอีกตามเคย

ใครจะไปคิดล่ะว่าสุดท้ายส้มจะหล่นใส่เธอเต็มๆ!

วิธีตัดสินใจเลือกคู่แบบนี้ ทั้งรวดเร็ว ยุติธรรม แถมยังไม่ทำให้ใครเสียหน้า ทุกคนจึงยอมรับได้อย่างไม่มีข้อกังขา

“พี่ซู พวกเราสองคนจับคู่กันเหมือนเดิมดีกว่าค่ะ” ซูเสี่ยวเหยาหันไปพูดกับซูอวี่โม่

อย่างน้อยคู่ดับเบิลซูก็ยังพอรู้ใจและเข้าขากันอยู่บ้าง

“ได้สิครับ” ซูอวี่โม่พยักหน้ารับ

ลั่วเฟยเห็นดังนั้นก็กลัวว่าทุกคนจะยึดตามการแบ่งกลุ่มรอบก่อน แล้วจับคู่เขากับโต้วตันหนีอีก

ไอ้คู่หูกอดคอพากันลงเหวพรรค์นั้นน่ะเหรอ!

เขาไม่เอาด้วยเด็ดขาด

“พี่เยวี่ย ผมคู่กับพี่นะ” ลั่วเฟยรีบเอ่ยชวนเฟิ่งเยวี่ยอย่างกระตือรือร้น

เฟิ่งเยวี่ยมองเขา แล้วก็ปรายตามองไปยังโต้วตันหนี

“พี่กู้ เราสองคนคู่กันนะคะ”

โต้วตันหนีไม่ได้มองมาทางนี้ เธอเอ่ยชวนกู้ซ่าง ซึ่งกู้ซ่างก็ตอบตกลงด้วยความยินดี

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เฟิ่งเยวี่ยก็ไม่มีอะไรจะค้านอีก เธอพยักหน้ารับ

หลังจากจับคู่กันเรียบร้อย บรรดาแขกรับเชิญก็พากันเดินไปยังสนามหญ้านอกบ้านพัก

ผืนหญ้าหนานุ่มช่วยให้แขกรับเชิญล้มแล้วคงไม่เจ็บตัวเท่าไรนัก

ขอบเขตพื้นที่เล่นเกมไม่ได้กว้างมาก มีรัศมีแค่ห้าถึงหกเมตรเท่านั้น

แถมคนยังเยอะ พอมารวมตัวกันอยู่ตรงนั้นเลยค่อนข้างเบียดเสียด ถ้าแขกรับเชิญดวงดีหน่อย ก็มีโอกาสสูงที่จะฟลุกปาโดนเข้าสักคน

พอได้เห็นสถานที่จริง ทุกคนก็พากันถอนคำพูดที่เคยด่าผู้กำกับสวีเฉิงว่าหน้าเลือดในใจก่อนหน้านี้

เขายังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ถึงจะไม่มากก็เถอะ

แน่นอนว่าส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะผู้กำกับสวีเฉิงเองก็ไม่อยากทำให้มื้อเดตของแขกรับเชิญกร่อยจนเกินไป ถ้าคิดจะเอาแต่ประหยัดงบอย่างเดียว สู้ไม่ต้องจัดรายการนี้ขึ้นมาตั้งแต่แรกจะดีกว่า

เกมเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

คู่แรกที่ลงสนามคือคู่ของเฟิ่งเยวี่ยกับลั่วเฟย

“พี่เยวี่ย พี่คอยบอกทางเถอะครับ เดี๋ยวผมปิดตาเอง” ลั่วเฟยพูดอย่างที่คิดว่าดูเป็นสุภาพบุรุษเต็มตัว

เฟิ่งเยวี่ยลังเลเล็กน้อย “ความจริงแล้ว ฉันอาจจะ…”

“หืม?”

“ไม่มีอะไร ลำบากเธอแล้วล่ะ” ความจริงเฟิ่งเยวี่ยอยากจะบอกว่าตัวเองอาจจะเหมาะกับการปิดตามากกว่า เพราะเธอเป็นนักเต้นระบำโบราณ ร่างกายยืดหยุ่น การทรงตัวและการรับรู้พื้นที่ย่อมดีกว่า

แต่ลั่วเฟยก็มีเจตนาดี อีกอย่างเขาก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้สักหน่อย

“ทางขวา ทางขวา เดินไปทางซ้ายสองก้าว ซ้ายอีกนิด ขว้างเลย!”

ลั่วเฟยปาถุงทรายออกไปเต็มแรง ทว่ากลับวืด

“ไม่เป็นไร เอาใหม่!” ลั่วเฟยบอกกับเฟิ่งเยวี่ย

“ไปข้างหน้าอีกนิด อยู่ทางขวาของพี่ หันหลัง กลับหลังหัน ขว้าง!”

วืดอีกตามเคย

พอลองไปติดๆ กันสี่ครั้ง ลั่วเฟยก็เริ่มเหมือนแมลงวันหัวขาด วิ่งพล่านปามั่วไปทั่วสนาม แต่กลับไม่โดนใครเลยสักคน

แขกรับเชิญคนอื่นเริ่มตระหนักแล้วว่า เกมนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดไว้เลย

พื้นที่แคบก็จริง แต่การจะปิดตาปาให้โดนคนนี่มันยากไม่ใช่เล่น

ลั่วเฟยเหนื่อยหอบจนต้องถอดผ้าปิดตาออก

โต้วตันหนียังแอบคิดเลยว่าลั่วเฟยจะเริ่มชักสีหน้าใส่คนอื่นอีกหรือเปล่า ถ้าคู่ของเขาเป็นเธอ ป่านนี้คงบ่นกระปอดกระแปดไปนานแล้ว

แต่รอบนี้ความอดทนของเขาดูดีขึ้นมากผิดหูผิดตา

ลั่วเฟยไม่ได้บ่นเฟิ่งเยวี่ยเลยสักคำ

เดิมทีเขาก็มีอารมณ์หงุดหงิดอยู่บ้าง แต่พอลืมตาขึ้นมาเห็นเฟิ่งเยวี่ยก็ใจเย็นลงทันที

“พี่เยวี่ย เราสองคนสลับตำแหน่งกันเถอะ ผมคิดดูแล้ว พี่เรียนเต้นมา การตอบสนองของร่างกายย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน ส่วนผม น่าจะถนัดบอกทิศทางมากกว่า”

“พวกเราอย่าใช้คำว่าซ้ายหรือขวาเลย มันคลาดเคลื่อนง่ายเกินไป เอาเป็นว่าบอกทิศทางตามหน้าปัดนาฬิกาเลยดีกว่าครับ”

เมื่อเห็นเฟิ่งเยวี่ยทำหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ยังไม่เก็ตเรื่องทิศทางหน้าปัดนาฬิกา ลั่วเฟยจึงอธิบายให้เธอฟังอย่างใจเย็น

“พี่เยวี่ย ตัวพี่ก็เปรียบเหมือนหน้าปัดนาฬิกาเรือนหนึ่ง ตรงหน้าพี่เป๊ะๆ ใช่ครับ นั่นคือทิศสิบสองนาฬิกา ด้านซ้ายตรงๆ ฝั่งมือซ้ายของพี่เป็นทิศเก้านาฬิกา ด้านขวาตรงๆ คือทิศสามนาฬิกา ส่วนข้างหลังพี่ ที่แผ่นหลังพี่หันไปก็คือทิศหกนาฬิกา”

“ผมจะคำนวณดักทิศทางล่วงหน้าตามความเร็วในการวิ่งของพวกเขา พี่เยวี่ยไม่ต้องคิดอะไรมาก แค่เชื่อใจผม ทำตามที่ผมบอกแล้วขว้างถุงทรายออกไปให้เด็ดขาดก็พอ”

ลั่วเฟยวางมาดดูพึ่งพาได้ขึ้นมาทันตาเห็น

แม้แต่สวีเฉิงยังแอบโล่งอก

หาได้ยากจริงๆ ที่เจ้าเด็กนี่จะคุมอารมณ์ตัวเองอยู่

โต้วตันหนีที่ยืนอยู่ด้านหลังลั่วเฟยไม่ไกลนักกลับหลุบสายตาลงเงียบๆ

นิสัยของเธอกับเขาคงไม่เข้ากันจริงๆ นั่นแหละ พอจับคู่กับเธอทีไร เขาถึงมักจะอารมณ์ร้อนหงุดหงิดใส่แทบตลอดเวลา

ตอนแรกเธอนึกว่าเขาเป็นคนนิสัยแบบนี้อยู่แล้ว แต่พอวันนี้เห็นเขาอยู่ทีมเดียวกับเฟิ่งเยวี่ย นิสัยก็ดูไม่เลวนี่นา

“ทิศสี่นาฬิกา ขว้าง!”

โดนแล้ว!

พอเปลี่ยนแผน ทั้งสองคนก็คว้าแต้มแรกมาได้ในที่สุด

“สุดยอดไปเลยพี่เยวี่ย เอาต่อเลย!”

“ทิศเจ็ดนาฬิกา… เดี๋ยวก่อน หกนาฬิกา ขว้าง!”

ครั้งนี้เฉียดไปแค่นิดเดียว

ไม่ใช่ความผิดพลาดในการคำนวณของเขา

ลั่วเฟยเหลือบมองเผยเกอที่อยู่ตรงทิศแปดนาฬิกา

เจ้าหมอนี่ ในช่วงเวลาสั้นกระชั้นแค่นั้น กลับปั่นป่วนการกะจังหวะของเขาเสียอยู่หมัด

เท้าก้าวออกไปข้างหน้าแล้วแท้ๆ แต่ตัวกลับเอนถอยหลัง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับถุงทรายที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาอย่างรวดเร็วของเฟิ่งเยวี่ย เธอก็แค่เอี้ยวลำตัวท่อนบนหลบได้อย่างสบายๆ

ในขณะที่คนอื่นๆ ในสนามต่างหลบกันอย่างทุลักทุเล บางคนเหนื่อยจนแทบจะหมดแรงอยู่รอมร่อ

แต่พอย้อนมองดูเธอล่ะ?

ขาดก็แค่ออกมาเดินทอดน่องชิลๆ กลางสนามเท่านั้นแหละ ท่าทางสบายอารมณ์แบบนั้นราวกับกำลังบอกว่า 'แค่นี้น่ะเหรอ มากันกี่คนฉันก็ไม่หวั่นหรอก!'