บทที่ 62 ฉันเอาความอบอุ่นมาส่งให้ทุกคนแล้วนะ

ไม่นานนัก ผลคะแนนของกลุ่มเผยเกอกับเลี่ยวฟานก็ออกมา

เสียงของผู้กำกับสวีเฉิงฟังดูแหบแห้งติดขัด แฝงไปด้วยความรู้สึกโศกเศร้าอาลัยอาวรณ์

"กลุ่มของโหลวเชวี่ยและเลี่ยวฟาน ปาโดน 2 คนหนึ่งครั้ง ได้ 2 แต้ม ทุน 400 หยวน ปาโดน 3 คนแปดครั้ง ตามที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้า ปาโดน 3 คนในครั้งเดียวได้ 30 แต้ม โดนแปดครั้ง ได้ 240 แต้ม ทุน 48,000 หยวน รวมทั้งสิ้น ได้รับทุนทำกิจกรรม 48,400 หยวน"

พอประกาศจบ สวีเฉิงก็ตัวเกร็งหลังตรง แทบจะล้มพับลงไปทั้งยืน

ฮั่วอัน รองผู้กำกับรีบเข้ามาประคองเขาไว้

"ผู้กำกับครับ ลองมองอีกมุมสิ เรายังประหยัดไปได้ตั้ง 6,000 หยวนนะ รอบสุดท้ายนั่นถ้าพวกเขาไม่ช่วยกันตะครุบตัวไว้ ยอดรวมคงไม่หยุดอยู่แค่นี้แน่"

เหอะๆ!

นี่นับเป็นคำปลอบใจเรอะ!

เออ เอาเถอะ พอกล้อมแกล้มไปได้

หวังว่าคราวหน้าถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก ทุกคนจะรีบลงมือตัดไฟแต่ต้นลมให้เร็วที่สุดนะ

ฮั่วอันคิดในใจ: ถ้าผู้กำกับไม่ไปสัญญาซี้ซั้วตั้งแต่แรกก็จบแล้วไหมล่ะ ปาโดนสามคนได้ 30 แต้ม ช่างกล้าพูดออกมาได้! ต้นตอของปัญหาจริงๆ มันอยู่ที่ตัวคุณนั่นแหละ!

แต่ก็นั่นแหละ ใครจะไปคิดว่าแขกรับเชิญชายหมายเลขสี่คนนี้จะผิดมนุษย์มนาได้ขนาดนี้!

ทางรายการเราไปเชิญองค์มหาเทพมาจากไหนกันเนี่ย

พอลองมาคิดดูดีๆ เพิ่งจะไลฟ์สดไปได้แค่สองวัน แต่พ่อคุณคนนี้กลับสร้างเรื่องเซอร์ไพรส์ให้ทุกคนนับไม่ถ้วนแล้ว

"ทุนไปเดตของพวกคุณ เก็บไว้ให้ดีล่ะ"

สวีเฉิงส่งเงินปึกหนาห้าปึกไปวางไว้ในมือของเผยเกอกับเลี่ยวฟาน

ทั้งสองคนรับมาด้วยความเบิกบานใจ

เลี่ยวฟานเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจก่อน "พี่โหลว เงินก้อนนี้พี่เป็นคนหามาได้เป็นหลัก ฉันแทบไม่ได้ช่วยทำอะไรเลย ฉันขอรับแค่เศษ 8,400 ก็พอ ส่วนที่เหลือพี่ยกไปหมดเลยเถอะค่ะ"

ที่จริงสำหรับเลี่ยวฟานแล้ว เงิน 8,400 หยวนนี้ก็ถือว่ากำไรมหาศาลมากแล้ว

"แบบนั้นไม่ได้หรอกครับ เราเป็นคู่หูกันนะ คนละครึ่งสิ"

เผยเกอไม่ได้นับให้ละเอียด เธอหยิบแบ่งคนละสองปึก ส่วนที่เหลืออีก 8,400 ก็หารครึ่งตรงกลาง เท่านี้ก็แบ่งเสร็จเรียบร้อย

"มันเยอะเกินไปแล้วค่ะพี่โหลว"

"อย่าปฏิเสธเลยน่า ไว้คราวหน้ามีเงินให้กอบโกย เราค่อยมาช่วยกันหาใหม่"

"อื้อๆ!" เลี่ยวฟานไม่เกรงใจอีกต่อไป พยักหน้าตอบรับด้วยความดีใจ

สวีเฉิงได้ยินเข้าก็แทบจะประสาทเสียขึ้นมาอีกรอบ

นี่สรุปว่าพวกแกตั้งเป้าจะมาร่ำรวยมั่งคั่งกันในรายการนี้จริงๆ สินะ!

บรรดาแขกรับเชิญคนอื่นๆ พากันมองเผยเกอกับเลี่ยวฟานที่กลายเป็นเศรษฐีใหม่ในพริบตาด้วยความอิจฉาตาร้อน

ลั่วเฟยหยิบเงินหกร้อยหยวนในกระเป๋าตัวเองออกมา มองแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ตอนแรกยังรู้สึกว่าหกร้อยหยวนนี้น่าชื่นใจอยู่หรอก เพราะเป็นเงินที่เหน็ดเหนื่อยหามาได้ด้วยตัวเอง

แต่พอมาเห็นความสามารถในการกวาดเงินของเผยเกอ จิตใจก็เริ่มรับไม่ไหว

แต่จะทำยังไงได้ล่ะ!

ความสามารถระดับนั้น คนอื่นเขาเลียนแบบไม่ได้หรอก!

กลุ่มที่สี่ ถึงคิวของเซี่ยซือจวินและเจี่ยงหานเฟิงลงสนาม

"คุณจะปาหรือให้ผมปา?" เซี่ยซือจวินถามเจี่ยงหานเฟิง

"ฉันปาเอง" เจี่ยงหานเฟิงตอบ

หลังจากคิดดูครู่หนึ่ง เธอก็พูดกับเซี่ยซือจวินต่อ

"ฉันมีคนที่อยากปาใส่มากๆ อยู่คนหนึ่ง"

"อ้อ" เซี่ยซือจวินพยักหน้า อีกฝ่ายไม่ต้องบอกเขาก็รู้ว่าเป็นใคร

"คุณคอยบอกฉันบ่อยๆ แล้วกันว่าหมอนั่นอยู่ตรงไหน"

"หมอนั่นปฏิกิริยาไวมาก ถ้าใช้อารมณ์เข้าแลก พวกเราอาจจะไม่ได้สักคะแนนเลยนะ" เซี่ยซือจวินเตือนด้วยความหวังดี

ถึงแม้ว่าหลังผ่านรอบเมื่อกี้มา เขาก็อยากปาใส่คนคนนั้นอยู่เหมือนกัน

"ช่างมันสิ อย่างแย่ที่สุดพรุ่งนี้ไปเดตก็แค่อดข้าวอดน้ำ"

"…" ผู้หญิงคนนี้เด็ดเดี่ยวชะมัด

แล้วก็นะ เธออยากจะทุบเผยเกอขนาดไหนกันเนี่ย!

จนปัญญาจริงๆ ╮(╯▽╰)╭

"หือ คนที่พวกคุณพูดถึงคงไม่ใช่ผมหรอกมั้ง"

เผยเกอปวดเอว เพิ่งแวบไปทำธุระข้างๆ มา พอกลับมาก็ได้ยินที่ทั้งสองคนคุยกันพอดี

เจี่ยงหานเฟิงกับเซี่ยซือจวินหันกลับไป ก็เห็นเผยเกอกำลังนวดเอวตัวเองพลางส่งยิ้มระรื่นมองมาที่พวกเขา

"อยากปาผมเหรอ ง่ายนิดเดียวเอง!"

เผยเกอขยับเข้าไปใกล้ทั้งสองคน

"พี่เซี่ย พี่เฟิง ทั้งสองคนคงไม่ได้มั่นใจในฝีมือปาถุงทรายกันเท่าไหร่ใช่ไหมล่ะ ถ้ายังจะคอยไล่ปาผมอีก พรุ่งนี้คงได้กินลมแทนข้าวแน่ แต่ผมมีวิธีเจ๋งๆ ที่วินวินทั้งสองฝ่ายอยู่นะ!"

เซี่ยซือจวิน "วิธีอะไร?"

เจี่ยงหานเฟิง "ไปให้พ้นเลย!"

ทั้งสองคนพูดขึ้นมาพร้อมกัน

"ลองฟังวิธีเจ๋งๆ ที่เขาว่าดูก่อน แล้วค่อยตัดสินใจก็ยังไม่สายนะ" เซี่ยซือจวินพูดกับเจี่ยงหานเฟิง

"คุณเชื่อหมอนี่เหรอ คิดแผนชั่วอยู่ชัวร์ๆ"

เผยเกอรีบประท้วงคำพูดของเจี่ยงหานเฟิง

"ไม่ได้คิดแผนชั่วสักหน่อย ผมเอาความอบอุ่นมาส่งให้ต่างหาก"

"เหอะ!" เจี่ยงหานเฟิงเบือนหน้าหนีอย่างเอือมระอา

อย่างหมอนี่เนี่ยนะ จะเอาความอบอุ่นมาส่งให้?

"ลองว่ามาสิ คุณจะส่งความอบอุ่นให้พวกเรายังไง?" เซี่ยซือจวินจ้องเผยเกอพลางถาม

"พวกคุณอยากปาผมมากเลยใช่ไหมล่ะ?" เผยเกอถาม

"ใช่" เซี่ยซือจวินพยักหน้า

"…" ฉันถามเจี่ยงหานเฟิงเป็นหลักต่างหาก นายจะพยักหน้าทำไมเล่า!

ให้ตายสิ เซี่ยซือจวิน! ดูภายนอกสุขุมเยือกเย็นมีมาดคุณชาย ที่แท้ก็คนแบบนี้นี่เอง!

"เสียใจด้วยนะ ด้วยฝีมือของพวกคุณ ไม่มีทางปาโดนผมหรอก"

"แต่เอวคุณ ดูเหมือนจะไม่ค่อยเอื้ออำนวยเท่าไหร่นะ" เซี่ยซือจวินก้มมองมือของเผยเกอที่กดอยู่ตรงเอวพลางเอ่ยขึ้น

"รังแกคนป่วย ไม่อายบ้างหรือไงครับคุณ!"

"ถ้าเป็นคุณ ผมไม่อายหรอก" เซี่ยซือจวินยิ้ม

"หึๆ!" เผยเกอหัวเราะแห้ง "เชื่อไหมล่ะ อย่าว่าแต่แค่เจ็บเอวเลย ต่อให้ขาหักนอนเป็นอัมพาตอยู่ตรงนั้น พวกคุณก็ปาไม่โดนผมอยู่ดี"

"…" คราวนี้กลายเป็นเซี่ยซือจวินที่พูดไม่ออกเสียเอง

แค่จะเอาชนะคะคานกันด้วยคำพูด ไม่เห็นต้องแช่งตัวเองเบอร์ใหญ่ขนาดนั้นเลย

"ไม่พูดพล่ามทำเพลงแล้ว ผมพูดตรงๆ เลยนะ พวกคุณอยากปาผม ไม่มีปัญหา แถมผมยังยอมให้พวกคุณปาโดนทุกลูกแบบชัวร์ๆ ได้ด้วย ต่อให้ปาไม่แม่น ผมก็จะเอาตัวเข้าไปรับให้โดนเอง"

มีเรื่องดีขนาดนี้ด้วยเหรอ?

เจี่ยงหานเฟิงหันขวับกลับมาด้วยความประหลาดใจ "นายไม่ได้เป็นไข้ใช่ไหม?"

"สบายดีครับ แน่นอนว่าผมไม่ได้ช่วยฟรีๆ เงินที่ได้มา ต้องแบ่งผมครึ่งหนึ่ง"

"แบ่งสามคนเท่ากัน" เซี่ยซือจวินรีบต่อรองทันที

"แบ่งครึ่ง ไม่ลดแล้วครับ ข้อเสนอของผมน่ะ ถ้าทุกอย่างราบรื่น พวกคุณจะได้ตั้งหนึ่งพันหยวนเชียวนะ นี่มันเกินขีดความสามารถเดิมของพวกคุณไปไกลโขแล้ว แถมยังได้ปาใส่ผมฟรีๆ ตั้งหลายรอบ คุ้มจะตายไป อย่าโลภมากน่า!"

เซี่ยซือจวินมองท่าทางของเผยเกอแล้วก็รู้ว่าหมอนี่ไม่ได้คิดจะยอมให้ต่อรองเลยจริงๆ

"ตกลง!" เซี่ยซือจวินยอมรับเงื่อนไข

เจี่ยงหานเฟิงเองก็ไม่มีข้อโต้แย้ง

"ถ้าจะปาให้โดนทีเดียวสองคน หรือกระทั่งสามคน นายก็น่าจะช่วยเซตจังหวะให้ได้ใช่ไหม" เซี่ยซือจวินถามต่อ

"ผมเซตให้ได้อยู่แล้ว แต่พวกคุณน่ะไม่มีฝีมือขนาดนั้นหรอก" เผยเกอตอบตามตรง

"แค่นายจัดให้ได้ก็พอแล้ว ได้เงินมาค่อยแบ่งกัน"

"ขอโทษด้วยครับ ผมขอปฏิเสธ"

"อ้าว มีโอกาสหาเงินได้ นายยอมปล่อยผ่านไปเฉยๆ แบบนี้เลยเหรอ" ถ้าเซตจังหวะดีๆ คงฟันเงินได้อีกตั้งหลายหมื่นเลยนะ

"ไถเงินทีมงานมันก็สะใจดีอยู่หรอก แต่ทำแบบนั้นมันเท่ากับตัดช่องทางทำมาหากินข้างหน้าน่ะสิ ถ้าผมทำขนาดนั้นจริง มีหวังผู้กำกับได้สู้ตายกับผมแน่ ได้พอหอมปากหอมคอก็พอแล้ว ไปล่ะ!"

เผยเกอโบกมือ แล้วเอามือค้ำเอวอันปวดเมื่อยของตัวเองเดินกลับไปรวมกลุ่ม

เจี่ยงหานเฟิงมองตามแผ่นหลังของเธอไป พลางเหม่อมองด้วยสีหน้าซับซ้อนเล็กน้อย

เจ้าหมอนี่ รู้จักคำว่าพอหอมปากหอมคอด้วยเหรอเนี่ย

แต่ก็นั่นแหละ มันก็จริงของเขา

ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ คนคนนี้ป่วนเก่งมาตลอด มีความคิดประหลาดผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อนจนทำเอาทุกคนปวดหัว แต่เธอกลับรู้ว่าจังหวะไหนควรหยุด จังหวะไหนควรถอย รู้จักกาลเทศะอย่างยิ่ง คว้าความเด่นไปเต็มๆ ทว่ากลับไม่ทำให้บรรดาแขกรับเชิญรู้สึกเกลียดเธอเลยสักนิด

ยกเว้นตัวเธอเองนี่แหละ!

เธอเกลียดเจ้าหมอนี่จะตาย!

เกลียดมากจริงๆ ด้วย!