บทที่ 69 มีงาน มีเวลา ก็รับสิ

ในเวลาเดียวกัน แขกรับเชิญคู่อื่นๆ ก็กำลังดำเนินเรื่องราวของตัวเองอยู่เช่นกัน

วันนี้โต้วตันหนีพาลั่วเฟยมาเปิดประสบการณ์การเป็นตัวประกอบหนึ่งวัน

"มาเป็นตัวประกอบเนี่ยนะ ตอนนี้เธอก็เริ่มมีบทที่มีชื่อมีแซ่บ้างแล้วไม่ใช่เหรอ"

"มีงาน มีเวลาว่าง ก็รับสิ!" โต้วตันหนีตอบอย่างไม่คิดอะไรมาก

ก่อนหน้าที่จะเริ่มมีชื่อเสียง เธอก็เป็นสตันต์หญิงคิวบู๊และเล่นเป็นตัวประกอบวิ่งผ่านกล้องมาก่อน ในกองถ่ายถ้าขาดตัวละครไหน แล้วพอจะสวมแทนได้ เธอก็จะรีบเสนอตัวทันที

บางครั้งไม่ใช่แค่เป็นสตันต์ให้นักแสดงหญิง เธอยังรับเป็นสตันต์ให้นักแสดงชายได้ด้วยซ้ำ

ตลอดหลายปีมานี้ เธอจึงรู้จักผู้กำกับและคนในวงการอยู่ไม่น้อย

พอมีงาน พวกเขาก็ยังคงนึกถึงและติดต่อโต้วตันหนีอยู่เหมือนเดิม

แม้ตอนนี้โต้วตันหนีจะเริ่มเป็นที่รู้จักขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ความจริงคือบทที่ติดต่อเข้ามาก็ยังไม่ได้เยอะอะไร ส่วนใหญ่ถ้าไม่ใช่บทมือสังหารหญิง ก็มักเป็นพวกแนวดิบๆ เถื่อนๆ เคี้ยวหมากฝรั่งเก๊กเท่ เวลาสู้ก็ดุเดือดเลือดพล่าน ทว่าสุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดี

แถมยังตายอนาถสุดๆ อีกต่างหาก

เส้นทางการแสดงแคบเกินไป

และยังไม่มีโอกาสที่ดีกว่านี้เข้ามาหา

โต้วตันหนีรู้ตัวเองดี คนที่มือเปล่าไม่มีทั้งเส้นสายและแบ็กหลัง การจะฟันฝ่าในวงการนี้มันยากเย็นเลือดตาแทบกระเด็นขนาดไหน

เธอจึงไม่เรื่องมาก มีบทอะไรส่งมาก็รับเล่นไปก่อน ขอแค่เอาตัวรอดในวงการนี้ได้ ตั้งใจทำหน้าที่ในทุกบทบาท สักวันมันก็ต้องค่อยๆ ดีขึ้นเอง

"อ้อ ผู้กำกับคะ ใช่ค่ะ อยู่ระหว่างทางแล้ว อีกประมาณยี่สิบนาที ไม่มีปัญหา วางใจได้เลยค่ะ" โต้วตันหนีกดวางสาย

ทั้งสองเดินออกมาจากสถานีรถไฟใต้ดิน แล้วโบกแท็กซี่ริมทาง

ลั่วเฟยชักจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว

ตลอดช่วงเช้า เอาแต่เปลี่ยนพาหนะเดินทางไปมาอยู่นั่น

เริ่มจากนั่งรถเมล์ไปครึ่งชั่วโมง ต่อด้วยรถไฟใต้ดินอีกสี่สิบกว่านาที ตอนนี้ยังต้องมาต่อแท็กซี่อีก

แต่ได้นั่งแท็กซี่ก็นับว่าบุญหัวแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะทางนั้นโทรมาจี้ โต้วตันหนีก็คงพาเขายืนรอรถเมล์ต่อไปแน่ๆ

ค่าแท็กซี่ตั้งยี่สิบห้าหยวน ทำเอาโต้วตันหนีแอบปวดใจอยู่เหมือนกัน

การเป็นตัวประกอบ วันๆ หนึ่งได้เงินแค่ร้อยกว่าหยวนบวกข้าวกล่องหนึ่งกล่องเท่านั้น

ตอนเธอเป็นสตันต์คิวบู๊อาจจะได้เงินเยอะขึ้นมาหน่อย แต่พอหมดวันก็เหนื่อยแทบขาดใจ ถ้าไปไหนมาไหนต้องนั่งแท็กซี่ตลอด เงินที่หามาได้ทั้งวันคงหมดเกลี้ยงไปกับค่าเดินทางพอดี

ตลอดทางโต้วตันหนีเอาแต่คุยโทรศัพท์ จึงไม่ได้สังเกตเลยว่าลั่วเฟยกำลังหน้าหงิกอยู่หรือเปล่า

กระทั่งใกล้ถึงจุดหมาย ถึงได้ยอมวางสาย

"ปกติเธอยุ่งขนาดนี้เลยเหรอ" ลั่วเฟยสงสัยเต็มทน

คงไม่ใช่ว่าแกล้งทำสร้างภาพเพราะมีกล้องรายการหรอกนะ

"ก็ไม่แน่นะ" โต้วตันหนีตอบ "ช่วงที่มีคิวถ่ายก็ยุ่งแหละ แต่เมื่อก่อนตอนไม่มีงาน ฉันเคยนอนเล่นอยู่แต่ในห้องเช่าเป็นเดือนๆ ไม่เห็นมีใครโทรหาเลยสักสาย"

ดังนั้นโต้วตันหนีจึงชอบให้ตัวเองยุ่งเข้าไว้ ยิ่งยุ่งเท่าไรก็ยิ่งดี

มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย และรู้สึกว่าชีวิตมีความหมาย

"มาแล้วเหรอ! รีบไปเปลี่ยนชุดเร็วเข้า" พอก้าวเท้าเข้ากองถ่าย โต้วตันหนียังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร ก็โดนผู้ช่วยผู้กำกับกวักมือเรียกตัวไปทันที

"น้องชาย งั้นนายเล่นแถวนี้ไปก่อนนะ"

โต้วตันหนีหันไปกำชับลั่วเฟยคำหนึ่ง แล้วรีบวิ่งไปเปลี่ยนชุด

ลั่วเฟยกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างเรื่อยเปื่อย ไม่เห็นใบหน้าที่คุ้นตาเลยสักคน ดูท่าคงไม่ใช่กองถ่ายฟอร์มยักษ์อะไร

พวกเสื้อผ้าหน้าผมและพร็อปประกอบฉากก็ดูเกรดต่ำมาก ละครพรรค์นี้ถ่ายเสร็จจะมีคนดูหรือเปล่ายังไม่รู้เลย

ยืนมองอยู่ครู่หนึ่งลั่วเฟยก็หมดอารมณ์ นึกอยากจะแวบไปหาร้านกาแฟแถวนี้ นั่งจิบกาแฟพักผ่อนสักหน่อย

แต่พอหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป เขาก็เห็นโต้วตันหนีเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยและก้าวออกมาพอดี

เธอสวมวิกผมยาว ใส่ชุดกระโปรงยาวกรอมเท้า

เพราะบทนี้ไม่ต้องเห็นหน้า จึงไม่ได้แต่งหน้าเลยแม้แต่น้อย

แผ่นหลังมีสายสลิงเกี่ยวอยู่ เธอกำลังตั้งใจฟังผู้กำกับบรีฟว่าประเดี๋ยวต้องแสดงอารมณ์แบบไหน และต้องการให้ภาพออกมาเป็นอย่างไร

โต้วตันหนีตั้งใจฟังมาก พยักหน้ารับเป็นระยะ

หลังจากผู้กำกับสั่งแอ็กชัน โต้วตันหนีก็เหาะลงมาจากตึกฝั่งตรงข้าม

ด้วยความที่ชินกับการโหนสลิง จึงดูไม่ออกเลยว่ามีคนคอยดึงรั้งเธออยู่

ครั้งนี้เธอมาทำหน้าที่เป็นสตันท์แทนตัวแสดงแทนของนางร้าย

เมื่อนางร้ายก้าวเข้าสู่สายดาร์ก ค่าพลังการต่อสู้ก็พุ่งทะลุปรอท แต่นักแสดงหญิงที่รับบทนี้กลับไม่มีพื้นฐานวิทยายุทธ์หรือการเต้นแม้แต่น้อย อีกทั้งยังไม่อยากเล่นฉากบู๊เอง จึงต้องใช้สตันท์แมนแทน

ในฐานะนางร้ายสุดโฉดที่เข้าสู่ด้านมืด เวลาลงมือย่อมเฉียบคมและดุดันเป็นที่สุด

แม้จะเป็นเพียงสตันท์ แต่โต้วตันหนีก็เข้มงวดกับตัวเองอย่างยิ่ง

ตั้งแต่ลอยตัวลงมาจากตึก เธอก็เริ่มใส่อารมณ์และท่าทางอย่างสมบทบาท

พอเท้าแตะพื้น ก็ซัดฝ่ามือใส่สตันท์ของพระเอกติดต่อกันหลายครั้ง ถ่ายทอดความคลั่งแค้นและความเกลียดชังจากความรักที่มิอาจสมหวังออกมาได้อย่างหมดจด

พลันหันขวับ ก็คว้าหมับบีบคอสตันท์ของนางเอกไว้แน่น

ใช่แล้ว พระเอกกับนางเอกก็ไม่อยากเล่นฉากบู๊เหมือนกัน คนที่เข้าฉากจึงยังคงเป็นสตันท์ล้วนๆ

ฉากสำคัญที่ควรจะเป็นศึกรักแรงแค้นอันซับซ้อนระหว่างพระเอก นางเอก และนางร้าย บัดนี้จึงกลายเป็นการประชันบทบาทของสตันท์ทั้งสามคนไปโดยปริยาย

เมื่อเห็นหญิงคนรักตกอยู่ในมือนางร้าย พระเอกก็ปาดเลือดที่มุมปาก แล้วพุ่งทะยานเข้ามาอีกครั้ง

โต้วตันหนีใช้มือข้างหนึ่งล็อกคอนางเอกไว้ พลางลากร่างเธอประชิดไปทางพระเอก

เธอใช้มือเดียวรับมือกับสองมือของพระเอก ทั้งคู่ปะทะฝ่ามือใส่กันพึ่บพั่บ เพียงพริบตาก็แลกกระบวนท่าไปหลายสิบกระบวน

“อั่ก!”

ทั้งสองฝ่ายต่างโดนการโจมตีไม่น้อย หมัดถึงเนื้อถึงหนัง เลือดทะลักกระจาย ภาพตรงหน้าชวนให้คนดูรู้สึกเสียววาบไปทั้งตัว

ลั่วเฟยยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น นานสองนานก็ยังดึงสติกลับมาไม่ได้

เขาเห็นโต้วตันหนีราวกับหมาบ้าตัวหนึ่งที่ขย้ำคู่ต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่จบไม่สิ้น

เขาเห็นเธอออกอาวุธหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ทว่าร่างกายกลับสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม หยาดเลือดเปรอะเปื้อนปนน้ำตาที่ร่วงริน ถ่ายทอดฉากนี้ออกมาได้สะเทือนใจจนเจ็บแปลบไปถึงขั้วหัวใจ…

นางเอกใกล้จะไม่ไหวแล้ว

พระเอกยอมแพ้ ไม่ขัดขืนอีกต่อไป เขาทรุดเข่าลงกับพื้น อ้อนวอนขอให้นางร้ายไว้ชีวิตนางเอก

โต้วตันหนียกเท้าขึ้นสูง แล้วเหยียบกระทืบลงบนใบหน้าของพระเอก

ฉากโดนเหยียบหน้านี้ พระเอกย่อมไม่ยอมเล่นเองอยู่แล้ว ยังคงต้องใช้สตันต์แสดงแทน

โต้วตันหนีไม่มีทางทำร้ายคนอื่นจริงๆ อยู่แล้ว แต่เพื่อให้ภาพออกมาสมจริง เธอจึงต้องลงน้ำหนักไปบ้างเล็กน้อย

สตันต์ของพระเอกเองก็มืออาชีพมาก

รวมถึงสตันต์ของนางเอก ตลอดเวลาที่พระเอกกับนางร้ายปะทะกัน เธอก็ถูกโต้วตันหนีล็อกคอเอาไว้ตลอด

แม้โต้วตันหนีจะชำนาญและระมัดระวังมากแล้ว แต่การถ่ายทำฉากนี้ก็ยังเหน็ดเหนื่อยทรมานอยู่ดี

“คัต!”

สิ้นเสียงสั่งคัต ทั้งสามคนที่เพิ่งจะสู้กันเอาเป็นเอาตายเมื่อครู่ก็หยุดมือลงทันที

สีหน้าดุร้ายของโต้วตันหนีมลายหายไป เธอส่งยิ้มพลางช่วยดึงสตันต์พระเอกและสตันต์นางเอกให้ลุกขึ้นจากพื้น

“เป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไรครับ แต่พี่ตันหนี ฝีมือพี่โหดชะมัด รังสีอำมหิตนี่ก็แรงโคตรๆ ผมยังไม่ทันได้ปะทะกับพี่ ในใจก็แอบขยาดไปแล้ว”

โต้วตันหนีตบไหล่พวกเขาเบาๆ

เทกนี้ผู้กำกับพอใจมาก สั่งผ่านตั้งแต่รอบเดียว

วันนี้ทีมงานรายการ 《ใจเต้นร้อยเปอร์เซ็นต์》 จะมาถ่ายทำที่กอง โต้วตันหนีได้แจ้งล่วงหน้าไว้แล้ว ผู้กำกับจึงอนุญาต

เขายังเรียกโต้วตันหนีเข้าไปหาแล้วเอ่ยปากชมยกใหญ่

ตอนเดินกลับมาโต้วตันหนีอารมณ์ดีสุดๆ พอเห็นลั่วเฟยยังยืนอยู่ตรงนั้น ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเกือบจะลืมคนตัวโตๆ คนนี้ไปเสียสนิท

“รอนานจนเบื่อแล้วใช่ไหม นายอยากลองเล่นดูบ้างหรือเปล่าล่ะ พี่เห็นว่าเดี๋ยวผู้กำกับจะถ่ายฉากสำนักศึกษาโบราณ หน่วยก้านอย่างนายนี่ ถ้าไปรับบทรับเชิญเป็นบัณฑิต ไม่แน่อาจจะได้ตำแหน่งตัวประกอบที่หล่อที่สุดในเรื่องเลยก็ได้นะ”

ลั่วเฟยส่ายหัว

แฟนคลับของเขาตั้งเยอะแยะ ให้มาเป็นตัวประกอบในซีรีส์ไก่กาเรื่องนี้น่ะ มีแต่เขาที่เสียเปรียบชัดๆ!

ทว่าคำพูดพวกนี้ ลั่วเฟยก็ทำได้แค่คิดอยู่ในใจ ไม่ได้พูดออกมา