บทที่ 123 เริ่มลงมือจับปลา

หลี่ซิงสังเกตเห็นบรรยากาศอึดอัด จึงเดินเข้าไปหาจางชิงหลินด้วยตัวเองแล้วยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "พี่ชิงหลิน ไม่ต้องเกร็งหรอก ทำตัวตามสบายเลย ถ้าเบื่อก็ไปคุยเล่นกับพี่เขยผมได้ หรือถ้าไม่มีอะไรทำ จะกลับเข้าไปนอนในเคบินสักตื่นก็ไม่ว่ากัน ไว้เรือไปถึงหมายแล้วผมค่อยเรียกนะ"

เรือลำนี้ติดตั้งห้องพักสำหรับนอนหลับไว้ด้วย แม้เนื้อที่จะไม่ได้กว้างขวางอะไรนัก แต่ก็ออกแบบมาอย่างกะทัดรัดลงตัว รองรับคนนอนพร้อมกันได้หกคน ที่นอนแบ่งเป็นช่องเหมือนตู้เล็กๆ พอนอนลงไปแล้วแค่ดึงแผ่นไม้ปิด ก็กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวขนาดย่อม ทำให้มีความเป็นส่วนตัวขึ้นมาระดับหนึ่ง

"ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ฉันยังไม่ง่วง เอาอย่างนี้ไหม มื้อเที่ยงนี้ฉันขอทำเอง เรื่องทำกับข้าวฉันพอมีฝีมืออยู่นะ" จางชิงหลินตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม