บทที่ 232 ของใหญ่จากร่องน้ำลึก

เวลาค่อยๆ ผ่านไปโดยไม่รู้ตัวจนกระทั่งใกล้ตีสี่ครึ่ง

หลี่ซิงเดินออกมาที่ดาดฟ้าเรือแล้วเริ่มล้างหน้าแปรงฟัน

พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็เดินเข้าไปในห้องควบคุมกลาง สายตาจับจ้องไปที่เครื่องวัดระดับน้ำ