บทที่ 302 กลับบ้าน

จางอี้ได้ยินดังนั้นก็เบิกตากว้าง หลุดปากออกมาทันที "เชี่ย! พูดแบบนี้ แปลว่านายกู้ลอบแค่ช่วงบ่าย ได้เงินเกือบเท่าเงินเดือนคนทั่วไปทั้งเดือนเลยเหรอเนี่ย?"

หลี่ซิงยิ้มแล้วอธิบาย "มันคิดแบบนั้นไม่ได้หรอก ออกเรือหาปลาไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ค่าน้ำมัน ค่าแรง ไหนจะค่าเสื่อมราคาเรืออีก… เอาเถอะ พอลองคิดดูจริงๆ มันก็พอๆ กับเงินเดือนคนทั่วไปทั้งเดือนจริงๆ นั่นแหละ อีกอย่างฉันยังเหลือกู้ลอบอีกเกือบครึ่ง ไม่แน่ว่าหลังจากนี้อาจจะได้ของเยอะกว่าเดิมก็ได้"

หลังจากกู้ลอบตรงจุดนี้เสร็จ หลี่ซิงก็ใส่เหยื่อใหม่เข้าไปแล้วหย่อนลอบลงสู่ทะเลอีกรอบ เพราะอีกสองสามวันข้างหน้าสภาพอากาศดีอย่างหาได้ยาก ไว้ค่อยมาเก็บใหม่อีกสองวันก็ไม่มีปัญหา