บทที่ 378 ถึงบ้านแล้ว

แต่รถไฟก็ไม่ได้วิ่งรวดเดียวโดยไม่หยุดพัก เจอสถานีเล็กก็แวะจอดสิบนาที สถานีใหญ่หน่อยก็จอดถึงครึ่งชั่วโมง ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

พ่อของอาเยวียนเคยเดินทางไกลมาก่อน เช่นเดียวกับพ่อของอวี๋เหล่ย ตอนขามานั่งเครื่องบิน ทั้งคู่รู้สึกเหมือนประสบการณ์การเดินทางของตัวเองไม่มีโอกาสได้งัดออกมาใช้ ตอนนี้พอได้นั่งรถไฟ ในที่สุดก็ได้จังหวะเหมาะที่จะเอาประสบการณ์มาโอ้อวดเสียที

“อาเยวียน พกน้ำไปเยอะๆ หน่อยนะ แกเอาเงินไปซื้อผลไม้มาด้วยล่ะ เออ จริงสิ อย่าลืมซื้อแตงกวามาเด็ดขาดเชียวนะ” พ่อของอาเยวียนกำชับ