บทที่ 437 กลับบ้าน

การสาวอวนขึ้นมาสำหรับเรือที่เต็มไปด้วยชายฉกรรจ์นั้นไม่ได้เปลืองแรงสักเท่าไร แต่การปลดปลาออกจากตาข่ายนี่สิที่กินเวลาและเปลืองแรงทุกคนไปไม่น้อย

พวกเขาง่วนกันอยู่ทั้งเช้า กว่าจะปลดสัตว์น้ำทั้งหมดออกจากอวนได้ก็เล่นเอาเหนื่อยหอบ

ตลอดสองวันต่อมา ทุกคนยังคงปักหลักทำงานรอบเกาะแห่งนี้อย่างต่อเนื่อง