บทที่ 466 ญาติพี่น้อง

“อ๋อ ที่แท้ก็น้าชายนี่เอง เมื่อกี้อยู่ริมทะเลผมดูไม่ออกเลยจริงๆ ครับ”

พอเห็นคนที่ตามหา หานฝูลินก็รีบปรี่เข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้นทันที

“อาซิงเอ๊ย ญาติน่ะถ้าไม่ได้ไปมาหาสู่กันนานๆ มันก็ต้องห่างเหินเป็นธรรมดาแหละ ต่อไปก็ดีขึ้นแล้ว น้าจะแวะมาหาบ่อยๆ นะ”