บทที่ 165 ดงหนามไฟ

ไอ้พวกปลาเวร กล้ามาล้อเล่นกับปู่แกตั้งนานสองนานไม่ยอมติดเบ็ดใช่ไหม ตายซะ! ตาย! พวกแกตายให้หมดนี่แหละ!

พอหลี่เซียงตงกระโดดลงน้ำ สีหน้าก็ดูบ้าคลั่ง ท่อนไม้สูงเท่าตัวคนหนาเท่าท่อนแขนถูกเขาควงจนลมพัดหวีดหวิว

พวกปลาในน้ำ เมื่อเจอหลี่เซียงตงโดดตูมลงมาเหมือนระเบิดน้ำลึกกระแทกผิวน้ำ ต่างก็ตกใจแตกตื่นว่ายหนีไปคนละทิศคนละทาง