บทที่ 191 กลับบ้านกันเถอะ

เมื่อได้ยินแบบนั้น สวี่ฮุ่ยไม่ได้รีบร้อนตอบ แต่หันไปสบตากับหลี่เซียงตงที่อยู่ข้างๆ

"พี่ตง แล้วพี่ล่ะ คิดว่ายังไง?"

ได้ยินเข้า หลี่เซียงตงก็ชะงักไป ผมคิดยังไงน่ะเหรอ? ท่าทีผมยังไม่ชัดเจนพออีกเหรอเนี่ย? ขาดแค่ยังไม่ได้อุ้มเธอขึ้นมาแล้วกระโดดตัวลอยสูงสามเมตรตรงนี้เท่านั้นแหละ