บทที่ 152 คนเราจะหลุดโลกได้ แต่จะพิเรนทร์ขนาดนี้ไม่ได้!

“ฮ่าๆ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วครับ!” ฉินกงอวี่เย้าแหย่

อีกฝ่ายดันเกิดผิดยุคจริงๆ ถ้าเป็นสมัยก่อนที่อินเทอร์เน็ตยังไม่เฟื่องฟู คำว่า ‘ผู้กล้าบุกป่าฝ่าดง’ ยังถือเป็นคำชมแท้ๆ

เขาขยับลุกขึ้นไปจัดยาขี้ผึ้งให้ชุดหนึ่ง ก่อนจะยื่นส่งให้ “เอาไปครับ ตัวนี้ทาวันละสามครั้ง ทาหมดนี่ก็หายสนิทแล้ว”