บทที่ 234 นี่นายกำลังรักษาโรค หรือกำลังเค้นสอบสายลับกันแน่เนี่ย!

ตามหลักการแล้ว มนุษย์ทุกคนย่อมมีขีดจำกัดความเจ็บปวด ทันทีที่ความเจ็บพุ่งทะลุขีดที่ร่างกายรับไหว คนเราก็จะหมดสติไปเอง

แต่ไม่รู้เพราะอะไร ทั้งที่เจ็บปวดเจียนตาย เขากลับไม่ยอมสลบไปเสียที

ตรงกันข้าม สมองยิ่งปลอดโปร่ง ยิ่งเจ็บ จิตใจก็ยิ่งตื่นตัวแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ