บทที่ 239 เจ็บ เจ็บเหลือเกิน! ทำไมมันถึงได้เจ็บขนาดนี้เนี่ย!

เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น ส่งสายตาตัดพ้อไปทางฉินกงอวี่ที่กำลังยกยิ้มมุมปาก

เขารู้ดีว่าหมอนี่จงใจชัดๆ ไม่อย่างนั้นจะพูดเสียงดังขนาดนั้นทำไมกัน?

แต่ในเมื่อตอนนี้ขี่หลังเสือแล้วลงไม่ได้ ก็ได้แต่กัดฟันพูด "หมอฉิน"