บทที่ 117 พ้นเทศกาลจงชิว จงนำทัพออกศึกทันที

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเซี่ยอวิ๋นเยียนที่นั่งอยู่บนตั่งเตี้ยด้วยท่าทีสงบนิ่ง ในพระทัยรู้สึกราวกับเพิ่งกลืนบัวลอยไส้มันหมูน้ำตาลทรายร้อนจัดลงไปลูกหนึ่ง

มันทั้งลวกและเคลือบลำคอด้วยความหวานเลี่ยนชวนพะอืดพะอม ทว่าริมฝีปากกลับถูกเหนียวหนืดจนอ้าไม่ออก

เดิมทีทรงคิดว่าอย่างมากเซี่ยอวิ๋นเยียนก็คงก่อเรื่องเปิดโปงพฤติกรรมข่มเหงรังแกชาวบ้านของตระกูลเหยาและตระกูลเส้า คิดไม่ถึงว่าเพียงไม่กี่วัน ราษฎรในเมืองฉางอันต่างเคียดแค้นชิงชังคนสองตระกูลนี้ที่ละโมบชื่อเสียงจอมปลอมจนปั่นราคาข้าวขึ้นสูงลิ่ว ชนิดที่แทบจะฉีกเนื้อเถือหนังพวกมันกิน