บทที่ 149 เจ้ามาแล้ว

นางนั่งพิงริมหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ในช่วงเทศกาลจงชิวอันรื่นเริง มีตระกูลสูงศักดิ์ไม่น้อยเลือกที่จะออกมาชมจันทร์เงียบๆ ที่คฤหาสน์ชานเมือง ด้วยความที่ประสาทการรับฟังของนางเฉียบคม จึงได้ยินเสียงบ่าวไพร่ของเพื่อนบ้านหลายหลังกำลังวุ่นวายกับการงาน แม้จะย่างเข้าสู่ฤดูกาลอันหนาวเหน็บแล้ว ทว่าเมืองฉางอันก็ยังคงคึกคักอย่างยิ่ง

ทว่าในเมืองฉางอันเช่นนี้นี่เอง ที่มีคนต้องตายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ประสบการณ์สองชาติทำให้นางต้องเผชิญหน้ากับความตายมามากเกินไป และทำให้รู้สึกผิดหวังกับเรื่องราวมากมายเหลือเกิน