บทที่ 157 มิใช่คนรับมือง่าย

ซูอวี้รู้ดีว่านางเป็นคนคิดมาก เรื่องของเซี่ยหลี่นี้หากนางยังคิดไม่ตก อารมณ์ความรู้สึกก็คงไม่อาจคลายลงได้ จึงมิได้เอ่ยปากรบกวน ตลอดทางเขาเพียงลูบสายบังเหียนในมือ สายตาทอดต่ำ ซ่อนเร้นทุกความรู้สึกเอาไว้

กระทั่งใกล้ถึงวัดหานถาน เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอู้อี้ “ซูอวี้ ก่อนที่ข้าจะกลับมาจากด่านฉือหลิน… เจ้าอย่าเพิ่งให้ท่านแม่รู้เรื่องตระกูลสายหลักพวกนี้เลยนะ แล้วก็ช่วยจับตาดูให้ข้าที อย่าให้นางต้องเผชิญหน้ากับคนของสายหลัก โดยเฉพาะเซี่ยหลี่”

นางมิได้หันกลับมา สายตายังคงจับจ้องไปยังวัดเบื้องหน้าที่ค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นในครรลองจักษุ “หากเขาอยากพบข้าจริง ก็รอให้ข้ากับท่านอาสองกลับมาพร้อมชัยชนะเสียก่อนเถอะ”