บทที่ 175 ผู้ใดแอบฟัง

เซี่ยอวิ๋นเยียนรู้ดีว่าตนไม่อาจเปลี่ยนจุดสังเกตการณ์ได้อีก ชายผู้นี้มีความเฉียบไวในเรื่องพรรค์นี้อย่างน่าตกใจ นางจึงทำได้เพียงยืนรออยู่ที่เดิมเงียบๆ

ชายวัยกลางคนเป็นฝ่ายพูดเสียส่วนใหญ่ ริมฝีปากขยับไม่หยุด ท่าทางรัวเร็ว ยามเอ่ยปาก นิ้วมือก็ถูไถกางเกงอย่างกระวนกระวาย แววประจบสอพลอบนใบหน้ายิ่งมายิ่งชัดเจนขึ้นทุกที ราวสองก้านธูปผ่านไป ชายวัยกลางคนก็เผยสีหน้ายินดี อาการขยี้ขากางเกงดูจะคลายลงบ้างแล้ว ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง เซี่ยอวิ๋นเยียนก็สังเกตเห็นเขาผ่อนลมหายใจยาวอย่างโล่งอก ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากอกเสื้อซับเหงื่อบนหน้าผาก จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน ยื่นมือออกไปหาเฉียนจินซินด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

เฉียนจินซินที่หลบอยู่ในเงามืดไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบรับ ดูเหมือนจะปฏิเสธไมตรีนั้น สีหน้าของชายวัยกลางคนชะงักงันไปชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนกลับเป็นปกติในทันที เขายิ้มพลางกล่าวอะไรบางอย่าง พยักหน้ารับแล้วจึงหมุนตัวเดินจากไป