บทที่ 177 จดหมายลึกลับอีกฉบับ

สารพันเรื่องไม่สบอารมณ์ทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนหงุดหงิดจนแทบอยากจะชักกระบี่ไปฆ่าคนเสียให้รู้แล้วรู้รอด นางขยี้เรือนผมยาวของตนอย่างว้าวุ่นใจยิ่ง จากนั้นก็ทิ้งตัวลงบนเตียงหลังใหญ่ที่นุ่มสบายแต่แน่นยืดหยุ่น

เซี่ยอวิ๋นเยียนนอนหงายทอดสายตามองเพดานอยู่อย่างนั้น ถ้อยคำเหล่านั้นของเฉียนจินซินและเซี่ยเฟิงทำให้นางไม่อาจหักห้ามใจไม่ให้คิดถึงบิดาได้เลย

ก้าวแรกหลายๆ ก้าวในชีวิตของเซี่ยอวิ๋นเยียน ล้วนมีบิดาคอยประคับประคองให้ก้าวออกไป ก็เหมือนกับการพานางในวัยเยาว์หัดเดิน คอยประคองไว้ก่อน แล้วค่อยๆ ปล่อยมือทีละน้อยเพื่อให้นางก้าวเดินได้ด้วยตนเอง จากนั้นก็เฝ้ามองอยู่ข้างๆ ตลอดการเติบโตจนกระทั่งนางวิ่งได้ และก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดในที่สุด