บทที่ 183 ยกขึ้นมาให้คุณหนูใหญ่เซี่ยดู

เขาปิดประตูเรียบร้อยแล้วสงบจิตใจ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ พลางมองคนโน้นทีคนนี้ที ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ชวนให้อึดอัดไปหมด ทุกคนคล้ายกำลังประชันความเงียบงัน เสียงหยดน้ำจากนาฬิกาน้ำในห้องบอกเวลาที่ล่วงเลยไปอย่างไร้ความปรานี เสียงแว่วอันสม่ำเสมอนั้นชวนให้รำคาญใจยิ่งนัก เซี่ยเฟิงพลันถูกโทสะอันไร้ที่มากลืนกินจนทนไม่ไหว เขาตบโต๊ะฉาดใหญ่ ไพ่เก้าหลายตัวกระดอนขึ้นมาหมุนคว้างอยู่กับที่สองสามรอบแล้วล้มคว่ำ น้ำครึ่งถ้วยที่เพิ่งรินไว้หกกระเซ็นเปรอะเปื้อนเต็มพื้น

เซี่ยเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้าวห้วน “ต้องถึงขนาดนี้เชียวหรือ มีเรื่องอะไรก็เปิดอกพูดกันให้ชัดเจนไป คนแซ่เฉิน เจ้ามาหาเรื่องสร้างความวุ่นวายเอาในเวลาเช่นนี้ มันใช้ได้ที่ไหนกัน! คุณหนูใหญ่ ตกลงจะเอาอย่างไร จะฆ่าจะแกงก็ขีดเส้นมาสักทาง! ในสถานที่อย่างด่านฉือหลิน แล้วยังเป็นช่วงเวลานี้อีก ข้าอยากรู้นักว่าใครจะกล้ามีปากมีเสียง…” เขาถลึงตาใส่เฉินโส่วเจิ้งแวบหนึ่ง ก่อนจะตวัดสายตามองผ่านเฉินซิ่นอี้ ไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างขัดใจ

เซี่ยอวิ๋นเยียนผายมือ “ข้ามิได้คิดจะทำอะไร ตอนนี้มีคนบีบให้ข้าต้องโมโห ทั้งยังไม่ยอมบอกเหตุผล ใช่ว่าข้าเป็นฝ่ายริเริ่มหาเรื่องในจังหวะหน้าสิ่วหน้าขวานนี้เสียหน่อย มิเช่นนั้นนะเฉินโส่วเจิ้ง เจ้าอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ขอเพียงไม่ต้องโผล่หน้ามาให้ข้าขัดหูขัดตาก็พอ เจ้าจะหอบข้าวของในบ้านไปสวามิภักดิ์ซีฉินก็ย่อมได้”