บทที่ 196 ขอเป็นผู้ชี้ขาด

“หรือหากมีเรื่องอันใด พวกเราค่อยร่วมกันปรึกษาหารือแล้วจัดการดีหรือไม่ขอรับ” รองแม่ทัพหวังซึ่งอายุน้อยที่สุดและนิ่งเงียบมาตลอดกวาดตามองรอบด้าน สุดท้ายจึงหันไปเอ่ยกับเซี่ยอวิ๋นเยียน “รอให้มีข่าวคราวกลับมาก่อน พวกเราค่อยปรึกษากันตามสถานการณ์อีกที”

นี่เป็นคำตอบที่ประนีประนอมและเป็นกลางยิ่ง

“เกรงว่าจะไม่ได้กระมัง” เสนาธิการเฝิงผู้สนิทสนมกับรองแม่ทัพหวังขมวดคิ้ว “อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องราวมากมายในเมืองยามนี้เลย ทุกคนต่างมีหน้าที่ของตนเอง จะเอาเวลาที่ไหนมาคอยหารือกันตลอดเวลา อีกทั้งพวกซีฉินคิดจะบุกมาเมื่อไรก็บุก พวกเราจะให้คนซีฉินมารอเราปรึกษากลศึกรับมือก่อนหรืออย่างไร ข้าเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา ทุกท่านอย่าได้ถือสาเลย…