บทที่ 243 ทางตัน

สถานที่ที่เฉียวเหยี่ยนพานางมา แท้จริงแล้วคือตรอกที่นางเคยสะกดรอยตามเฉียนจินซินในวันนั้น

ซอยตันสายนี้ยิ่งเดินลึกเข้าไปก็ยิ่งแคบลงเรื่อยๆ จนท้ายที่สุดแทบจะเดินเรียงแถวหน้ากระดานได้เพียงคนสองคนเท่านั้น จากนั้นทัศนวิสัยจึงค่อยเปิดกว้างขึ้นเล็กน้อย ครั้นเดินไปจนสุดทาง กำแพงผุพังทรุดโทรมสายหนึ่งก็ขวางกั้นอยู่เบื้องหน้า ก้อนอิฐสึกกร่อนอย่างหนัก ตามรอยแยกเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ ทั้งชื้นแฉะและคับแคบ ฝูงกาที่เกาะอยู่บนสันกำแพงตกใจที่มีคนมาเยือน พากันกระพือปีกบินพรึ่บขึ้นสู่ท้องฟ้าพลางส่งเสียงร้องแหบแห้งบาดหู ที่นี่ทั้งมืดทึบ ทั้งชวนให้อึดอัดขัดใจเป็นที่สุด

เซี่ยอวิ๋นเยียนแทบจะแนบร่างชิดกับกำแพง นางอาศัยแสงสว่างจากคบเพลิงขนาดเล็ก ใช้นิ้วมือลูบคลำตรวจดูอิฐแต่ละก้อนอย่างละเอียด สีหน้ายิ่งทวีความฉงน