บทที่ 257 เซี่ยอวิ๋นเยียนเป็นคนเช่นไรกันแน่

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาถึงได้หัวเราะเบาๆ ออกมาคำหนึ่งแล้วตอบว่า “มิน่าเล่าหลายปีมานี้ถึงไม่มีใครตาถึงมาชอบข้า ที่แท้ก็เพราะคนพวกนั้นเองหรือ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนมองเขาด้วยรอยยิ้มที่ไม่เชิงยิ้ม ทว่าในแววตากลับแฝงประกายเย็นเยียบสายหนึ่ง

พอดีกับที่แสงแดดสาดส่องลงมายังระเบียงทางเดินตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่ ซูอวี้เอียงหน้ามองนางแวบหนึ่ง จึงได้สบเข้ากับสายตาที่เจือไอสังหารจางๆ ของนางเข้าพอดี อาจเป็นเพราะอุปนิสัย เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงมีกลิ่นอายสังหารติดตัวมาแต่กำเนิด เพียงแต่ยามปกติซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิด ผู้คนจึงแทบไม่ทันสังเกตเห็น มีเพียงบางช่วงเวลาเท่านั้นที่จะเผยความเยียบเย็นชวนขนลุกออกมา