บทที่ 266 หากเจ้าไม่เชื่อ ก็ลองไปดูที่เมืองประจิมได้

หลังจากจ้องซูอวี้อยู่นานสองนาน เหลียงเหยียนหมิงก็หัวเราะเยาะออกมาคำหนึ่ง “คุณชายใหญ่ซู? ข้ากับเจ้าสนิทสนมกันถึงขั้นนี้ตั้งแต่เมื่อใด”

ซูอวี้ยืนตากลมราตรี รู้สึกเพียงว่าค่ำคืนนี้เหน็บหนาวผิดปกติ ในใจพลอยพะวงว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนจะสวมเสื้อผ้าหนาพอคลายหนาวหรือไม่ หูพลันได้ยินเหลียงเหยียนหมิงลากเสียงยานคางพูดอย่างเชื่องช้าว่า “ยามหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เจ้าไม่ไปเดินวนเวียนอยู่ข้างกายคุณหนูใหญ่ มัววิ่งโร่มาหาคนไร้ประโยชน์อย่างข้าด้วยธุระอันใด”

ซูอวี้กับเขาไม่มีความสัมพันธ์อันใดให้พูดถึงจริงๆ ทั้งไม่จำเป็นต้องเสวนา จึงเปิดปากเข้าประเด็นบอกจุดประสงค์ที่มา “เหลียงเหยียนหมิง พูดตามตรง ตอนที่คนพวกนั้นกัดกันเองจนไม่เป็นอันทำอะไร เจ้าได้ถือโอกาสจับปลาในน้ำขุ่นบ้างหรือไม่”