บทที่ 274 ผู้คนท่ามกลางเปลวสงคราม

เซี่ยอวิ๋นจื่อตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ด้วยความกระวนกระวายใจ

นางจำไม่ได้แล้วว่าตนมาถึงด่านหยางหลินเป็นวันที่เท่าไร นับแต่คืนนั้นที่เซี่ยอวิ๋นเยียนพานางกลับมาส่งที่ห้อง นางก็คล้ายสูญสิ้นจิตวิญญาณไปจนหมดสิ้น จำได้เพียงเรื่องกิน ดื่ม พักผ่อนอันเป็นกิจวัตรขั้นพื้นฐาน นอกเหนือจากนั้นล้วนไม่รับฟังและไม่คิดสิ่งใดทั้งสิ้น

นางกระทั่งจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคืนนั้นเซี่ยอวิ๋นเยียนพูดอะไรกับนางบ้าง หรือบางทีอาจแกล้งทำเป็นลืม เพื่อปลอบประโลมตนเองให้ปล่อยวางได้ชั่วคราว เซี่ยอวิ๋นจื่อไม่อยากคิดสิ่งใด เพียงรู้สึกว่าทุกสิ่งรอบกายแปลกตาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางไม่อยากอยู่ที่นี่ และไม่อยากพบหน้าผู้ใดทั้งนั้น