บทที่ 295 เหลียงเหยียนหมิงผู้คืนสติ

สายตาของเซี่ยอวิ๋นเยียนกวาดมองใบหน้าของเขา ชั่วขณะหนึ่ง ในใจนางพลันบังเกิดความเศร้าสลดระคนเวทนาอย่างบอกไม่ถูก ทว่านางหาได้ใส่ใจไม่ และปัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว นางผ่อนแรงตามที่เหลียงเหยียนหมิงดึงรั้งไว้ พลางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เครื่องเรือนและการตกแต่งในห้องนี้ บรรยากาศอึกทึกครึกครื้นในลานเรือนด้านนอก กระทั่งรูปร่างหน้าตาของพวกเขาทั้งสองในยามนี้ ล้วนตอกย้ำความจริงอันเงียบงันว่า พวกเขาไม่มีวันย้อนกลับไปได้อีกแล้ว

“เหลียงเหยียนหมิง” เซี่ยอวิ๋นเยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องสัพเพเหระ “ข้าว่านะ…การพัวพันยึดติดมันไร้ประโยชน์สิ้นดี อีกทั้งยังไม่เหมาะกับฐานะของพวกเราสองคนในตอนนี้ด้วย เจ้าคิดว่าอย่างไร”

จากนั้นนางจึงออกแรงเล็กน้อย สะบัดมือของเขาออก