ตอนที่ 124 มุ่งหน้าเข้าหากันทั้งสองฝ่าย

หลินซฺวินมองรุ่นพี่อย่างทั้งขำทั้งเอ็นดู "รุ่นพี่ครับ ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ เรื่องแบบนี้มันไม่ได้มีอะไรสักหน่อย ยังไงก็ต้องค่อย ๆ ปรับตัวอยู่แล้วครับ"

ซูชิงซือมองเขา หลังจากเงียบไปสองสามวินาที ถึงค่อย ๆ เอ่ยออกมา "ขอเวลาให้ฉันหน่อยนะ"

หลินซฺวินเห็นรุ่นพี่ในมุมนี้แล้วแทบจะหลงรักจนโงหัวไม่ขึ้น เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากเนียนเกลี้ยงของเธอเบา ๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เวลาที่เหลือในชีวิตพวกเรายังอีกยาวไกล ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปครับ"