บทที่ 139 หนุนหลัง (หนึ่ง)

หวังฉวินยิ้มมาทั้งวันจนกล้ามเนื้อบนใบหน้าเริ่มเมื่อยล้า

เมื่อมองดูหลานชายที่ยังคงดูกระปรี้กระเปร่า หวังฉวินก็อดทอดถอนใจมิได้ "เจ้าคิดทุ่มหมดหน้าตักให้กับแม่นางเผยหก ข้าผู้เป็นน้าย่อมไม่คัดค้าน แต่เจ้าไม่ควรแตกหักกับท่านปู่ของเจ้าถึงขั้นถูกขับออกจากตระกูล ตอนนี้ผู้เฒ่าสือรับสือลี่มาเป็นทายาทแล้ว ต่อไปกิจการตระกูลสือคงต้องตกไปอยู่ในมือสายรองทั้งหมด"

"หากเจ้านึกเสียดายขึ้นมา เรื่องนี้ยังพอมีทางแก้ไข ข้าผู้เป็นน้าจะออกหน้าไปช่วยเจรจา ให้เจ้าได้กลับคืนสู่ตระกูลสือ…"