บทที่ 142 ปู่หลาน

อาจเป็นเพราะแสงจันทร์และสายลมราตรีเหน็บหนาวเกินไป

สือเยี่ยนสอดสองมือเข้าในแขนเสื้อ เดินทอดน่องมุ่งหน้าไปยังเรือนเดิมของตนอย่างเชื่องช้า

ต่งต้าหลางกับต่งเอ้อร์หลางรู้ดีว่าเจ้านายกำลังอารมณ์ไม่ดี จึงได้แต่เดินตามเงียบๆ ต่งเอ้อร์หลางคิดจะเอ่ยปากปลอบ ทว่าต่งต้าหลางส่งสายตาปรามมาเสียก่อน เขาจึงจำต้องหุบปากลง