บทที่ 152 สวามิภักดิ์ (สอง)

เมื่อหวนนึกถึงความยากลำบากขวากหนามตลอดเส้นทางที่ผ่านมา แม้แต่คนทรหดอย่างซุนเฉิง ขอบตาก็ยังแดงเรื่อ น้ำเสียงเริ่มแหบพร่า “พี่น้องเหล่านี้ติดตามข้ามาหลายปี ข้าไม่อยากไปฉินโจว พวกเขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงยอมเป็นทหารหนีทัพตามข้ามา รอนแรมกลางป่าเขาลมแดดลมฝน ไม่เคยได้กินอิ่มท้อง ไม่ได้ตายระหว่างทาง แต่กลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของทัพป๋อไห่”

“ข้ากระทั่งไม่มีปัญญาเก็บศพให้พวกเขา ได้แต่หนีเตลิดมาโยวโจวเพื่อพึ่งใบบุญแม่นางหก”

“แม่นางหกยอมรับไว้ ซ้ำยังให้เกียรติยกย่องข้าต่อหน้าผู้คน บุญคุณนี้ข้าซาบซึ้งใจยิ่ง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชีวิตของซุนเฉิงผู้นี้เป็นของแม่นางหกแล้ว”