บทที่ 158 ประนีประนอม

จั่นเฟยผู้เย่อหยิ่งมาโดยตลอด เวลานี้กลับคุกเข่าอยู่กับพื้น น้ำตานองหน้า ไร้ซึ่งความทะนงตนหลงเหลือแม้แต่น้อย "สกุลจั่นของพวกเราถูกกองทัพฟั่นหยางยึดทั้งเหมืองเกลือและทรัพย์สินไปจนหมดสิ้น ซ้ำยังถูกขับไล่ออกจากเมืองฟั่นหยาง

พวกเราไร้หนทางไปแล้วจริงๆ จึงได้แต่บากหน้ามาพึ่งใบบุญแม่นางหก ขอแม่นางหกโปรดเมตตารับไว้ ให้ทางรอดแก่พวกเราด้วยเถิด"

จั่นเฟยร่ำไห้ปานใจจะขาด เผยชิงเหอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพลิกตัวลงจากหลังม้าอย่างสุขุม