บทที่ 163 สวามิภักดิ์ (หนึ่ง)

“แม่หนูชิงเหอจะส่งคนมาตามพวกเรากลับไปหรือไม่”

ยามค่ำคืนอากาศหนาวเหน็บ เหล่าหญิงชราเบียดเสียดกันอยู่ในกระโจม ห่มผ้าผืนหนา คนที่กำลังกระซิบคุยเสียงเบาคือนางฟาง

นางลู่ที่ผมขาวแซมไปครึ่งศีรษะ ใบหน้าซูบตอบเต็มไปด้วยริ้วรอยและเบ้าตาลึกโหลแค่นเสียงเย็น “นางเฝิงกับกั่วเอ๋อร์และอวี้เอ๋อร์ก็ทิ้งไว้ให้นางแล้ว คนแก่น่ารำคาญใกล้ลงโลงอย่างข้า นางจะมาสนใจไยดีอะไร วางใจเถอะ! นางไม่มาหรอก!”