บทที่ 173 เพลิงสงคราม (สอง)

แม่ทัพลวี่สีหน้าย่ำแย่ ไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว ยังคงรัวกลองศึกสุดกำลัง สั่งการให้เหล่าทหารหาญแห่งกองทัพฟั่นหยางทุ่มกำลังเข้าห้ำหั่นไปเบื้องหน้า

สองทัพประจันหน้า สิ่งต้องห้ามที่สุดคือการเสียขวัญกำลังใจตั้งแต่เนิ่นๆ ทัพสกุลเผยเก่งกาจกว่าที่เขาคาดไว้มาก ทว่าน่าเสียดาย บนโลกนี้ไม่มียาแก้ความเสียใจ ในเมื่อนำทัพมาแล้ว ย่อมไม่อาจถอยกลับไปอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

ผู้ชนะเป็นราชา ผู้แพ้เป็นโจร! มีเพียงสู้ตายถวายชีวิตเท่านั้น!